آیینه ای آیینه ای سرتا به پا نور

اوصاف تو از ابتدا تا انتها نور                          آیینه ای آیینه ای سرتا به پا نور

آیینه ای و خلق حیران صفاتت                                تابیده بر جان تو از ذات خدا نور

چشمی که توفیق تماشای تو را داشت                جسم تو را جان دیده و جان تو را نور      

در حلقه ی عشاق تو ای صبح صادق                   بر هر لبی گل کرده یا قدوس، یا نور

قرآن وصفت سوره سوره با شکوه است             فرقان،نبا،یوسف،قیامت،هل اتی،نور 

از کعبه تا مسجد مسیر روشن توست                     از آسمان تا آسمان از نور تا نور

خورشیدی و بر شانه ی خورشید رفتی               فریاد می زد آسمان : نور علی نور

تو بوتراب و همسر تو مادر آب                           اصل شما وصل شما نسل شما نور

پایان کار دشمنان توست با نار                                 آغاز راه دوستان توست با نور

در مدح تو چشم غزل روشن که دیده است               وصف تو را از ابتدا تا انتها نور

                                     

                                                                                  شاعر:سید محمدجوادشرافت

 

آی کبوتــر که نشستی روی گنبد طلا

آی کبوتــر که نشستی روی گنبد طلا                 هر کجا پــر میزنی تو حـرم امام رضـا
من کبوتر بقیعــم با تو خیلی فرق دارم              جای گنبـد سرمو به روی خــاکا میذارم

خونه ی قشنگ تو کجا و این خونه کجا؟              گنبــد طــلا کجا قبرای ویروونه کـجا؟

اونجا هر کـی میپره طایـر افلاکـی میشه       اینجا هر کی میپره بال و پرش خاکی میشه

اونجا خادمـا با زایـر آقـا مهـربونن                    اینجا زایـرا رو از کنـار قبـرا میـرونن

تو که هر شب میسوزه صد تاچراغ دورو برت  به امام رضـا بگو غریب تویی یا مـادرت؟

 

حضرت امام سجاد (علیه السلام) در توسل به نام مبارکه حضرت امیرالمومنین علی (علیه السلام)

حضرت امام سجاد (علیه السلام) در توسل به نام مبارکه حضرت امیرالمومنین علی(علیه السلام)چنین می فرمودند:

بِسمِ اللهِ الرَّحمَن الرَّحِیم

إلهی بِصِدقِ عَلیٍ وَ صَدَاقَتِه  وَ رِفقِ عَلیٍ وَ رَفَاقَتِه وَ سِلمِ عَلیٍ وَ سَلامَتِه  وَ عِلمِ عَلیٍ وَ اِمامَتِه وَ عِزِّ عَلیٍ

وَ شُجاعَتِه وَ صَبرِ عَلیٍ وَ طاعَتِه وَ قُربِ عَلیٍ وَ سِیادَتِه وَ هَدیِ عَلیٍ وَ هِدایَتِه وَ حُبِّ عَلیٍ وَ وَلایَتِه وَ

حُکمِ عَلیٍ وَ عَدالَتِه وَ زُهدِ عَلیٍ وَ عِبادَتِه وَ عِصمَتِ عَلیٍ وَ طَهارَتِه وَ تَوَکُّلِ عَلیٍ وَ کَفایَتِه وَ فُتُوَّةِ عَلیٍ

وَ رَعایَتِه وَ مُرُوَّةِ عَلیٍ وَ حِمایَتِه وَ فَصاحَةِ عَلیٍ وَ بَلاغَتِه وَ صَباحَةِ عَلیٍ وَ مَلاحَتِه وَ صَفوَةِ عَلیٍ

وَ صَفائِه وَ عَفوِ وَ وَفائِه وَ تَجریدِ عَلیٍ وَ تَفریدِه وَ تَکبیرِ عَلیٍ وَ تَحمیدِه وَ تَعظیمِ عَلیٍ وَ تَفضیلِه وَ

تَکریمِ عَلیٍ وَ تَبجیلِه وَ وَرَع عَلیٍ وَ تَقویهِ وَ مِلَّةِ عَلیٍ وَ فَتویهِ وَ خَوفِ عَلیٍ وَ رَجائِه وَ تَنبیهِ عَلیٍ

وَ هُجوعِه وَ خُضوعِ عَلیٍ وَ خُشوعِه وَ قُنوعِ عَلیٍ وَ بُخوعِه وَ استِقامَةِ عَلیٍ وَ رُجوعِه وَ کَشفِ عَلیٍ

وَ شُهودِه وَ عَطفِ عَلیٍ وَ جُودِه وَ وَجهِ عَلیٍ وَ وُجودِه وَ قیامِ عَلیٍ وَ قُعودِه وَ رُکوعِ عَلیٍ وَ سُجودِه

وَ صَولَتِ عَلیٍ وَ صَلاتِه وَ صِیامِ عَلیٍ وَ زَکاتِه وَ فِکرِ عَلیٍ وَ فَراسَتِه وَ ذِکرِ عَلیٍ وَ دَراسَتِه وَ حَجِّ

عَلیٍ وَ عُمرَتِه وَ فَوجِ عَلیٍ وَ زُمرَتِه وَ بَسطِ عَلیٍ وَ قَبضَتِه وَ هَیبَةِ عَلیٍ وَ سِیاسَتِه وَ عَقلِ عَلیٍ وَ کِیاسَتِه وَ جَمالِ عَلیٍ وَ جَلالَتِه وَ کَمالِ عَلیٍ وَ نَوالِه وَ فَضلِ عَلیٍ وَ صَفائِه وَ أسماءِ عَلیٍ وَ أفعالِه

وَ آثارِ عَلیٍ وَ شَمائلِه وَ ذاتِ عَلیٍ وَ صَفائِه اَن تَجعَلَنی فِی الدِّین وَ الدُّنیا وَ الآخِرَةِ عَزیزاً وَ مَهیباً

فِی اَعیُنِ الخَلائِقِ وَ اَن تَقضِی حَوائِجِی وَ حَوائِجَ جَمِیعِ المُومنِینَ وَ المُومِناتِ وَ اعصِمُنِی مِن کُلِّ هَلَکَةٍ وَ نَجِّنِی مِن کُلِّ بَلِیَةٍ وَ آفَةٍ وَ عاهَةٍ وَ اِهانَةٍ وَ کُربَةٍ وَ ضِیقٍ وَ ذِلَّةٍ وَ عِلَّةٍ وَ قِلَّةٍ وَ مَرَضٍ وَ بَرَصٍ وَ فَقرٍ وَ فاقَةٍ وَ بَلاءٍ وَ وَباءٍ وَ زلزلةٍ وَ غرقٍ وَ خَوفٍ وَ حَربٍ وَ خَرقٍ وَ صَرعٍ وَ حَرٍّ وَ بَردٍ وَ جُوعٍ وَ عَطَشٍ وَ غیٍّ وَ ضَلالَةٍ وَ غصةٍ وَ مِحنَةٍ وَ شِدةٍ فِی الدارَین اِنَّکَ لا تُخلِفُ المِیعاد یا مَالِکِ یَومِ الدِین

اِیاکَ نَعبُدُ وَ اِیاکَ نَستَعِین وَ صَلَّی الله عَلی مُحَمَّدٍ خَیرِ خَلقِه وَ آلِه اَجمَعِین یا اَباالغیث اَغِثنِی.

دوست در دنیا و عقبی

گویند هر آنکه هر که را دارد دوست                      از بعد وفات هم همان مونس اوست

 یا رب تو گواهی که نباشد ما را                              غیر از علی و محمد وآلش دوست

همیشه قبل هر حرفی برایت شعر می خوانم

همیشه قبل هر حرفی برایت شعر می خوانم             قبولم کن من آداب زیارت رانمی دانم         

نمی دانم چرا این قدر با من مهربانی تو                   نمی دانم کنارت میزبانم یا که مهمانم

نگاهم رو به روی تو بلاتکلیف می ماند                که از لبخند لبریزم، که از گریه فراوانم

به دریا می زنم، دریا ضریح توست غرقم کن    در این امواج پر شوری که من یک قطره از آنم

سکوت هرچه آیینه، نمازم را طمأنینه                    بریز آرامشی دیرینه در سینه پریشانم   

تماشا می‌شوی آیه به آیه در قنوت من                تویی شرط و شروط من اگر گاهی مسلمانم

اگر سلطان تویی دیگر ابایی نیست می گویم           که من یک شاعر درباری ام مداح سلطانم  

                                                                                   سید حمید رضا برقعی

پنج چیزی که به پیامبر (صلی الله علیه وآله وسلم) وحضرت علی(علیه السلام) داده شده است

وَ رَوَى بِإِسْنَادِهِ إِلَى ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ(صلی الله علیه وآله وسلم) يَقُولُ‏ أَعْطَانِيَ اللَّهُ خَمْساً وَ أَعْطَى عَلِيّاً خَمْساً أَعْطَانِي جَوَامِعَ الْكَلِمِ وَ أَعْطَى عَلِيّاً جَوَامِعَ الْعِلْمِ وَ جَعَلَنِي نَبِيّاً وَ جَعَلَ عَلِيّاً وَصِيّاً وَ أَعْطَانِيَ الْكَوْثَرَ وَ أَعْطَى عَلِيّاً السَّلْسَبِيلَ وَ أَعْطَانِيَ الْوَحْيَ وَ أَعْطَى عَلِيّاً الْإِلْهَامَ وَ أَسْرَى بِي إِلَيْهِ وَ فَتَحَ لَهُ أَبْوَابَ السَّمَاءِ حَتَّى رَأَى مَا رَأَيْتُ وَ نَظَرَ إِلَى مَا نَظَرْتُ إِلَيْهِ ثُمَّ قَالَ(صلی الله علیه وآله وسلم)يَا ابْنَ عَبَّاسٍ مَنْ خَالَفَ عَلِيّاً فَلَا تَكُونَنَّ لَهُ ظَهِيراً وَ لَا وَلِيّاً فَوَ الَّذِي بَعَثَنِي بِالْحَقِّ نَبِيّاً مَا يُخَالِفُهُ أَحَدٌ إِلَّا غَيَّرَ اللَّهُ مَا بِهِ مِنْ نِعْمَةٍ وَ شَوَّهَ خَلْقَهُ قَبْلَ إِدْخَالِهِ النَّارَ ثُمَّ قَالَ ص يَا ابْنَ عَبَّاسٍ لَا تَشُكَّ فِي عَلِيٍّ فَإِنَّ الشَّكَّ فِيهِ كُفْرٌ يُخْرِجُ عَنِ الْإِيمَانِ وَ يُوجِبُ الْخُلُودَ فِي النَّار

ونيز سند روايت بابن عباس ميرسد او گفته از رسول خدا(صلی الله علیه وآله وسلم)شنيدم كه ميفرمود؟ خداوند پنج چيز به من بخشيده و به على هم پنج چيز بخشيده،به من اسم هاى اعظم خود را عنايت فرموده به على جوامع دانش،من را پيامبر قرار داد على را جانشين و وصى من قرار داد،به من كوثر و به على سلسبيل بخشيد،به من وحى به على الهام بخشيده،من را بسوى آسمان به پيشگاه خود سيرداد براى على درهاى آسمان را گشود تا آنچه كه من ديدم او نيزببيند او هم به آنچه من نگاه كردم نگاه كند آنچه را كه من تماشا كردم تماشا نمايد،بعد فرمود اى پسر عباس هر كس مخالفت على را كند هرگز براى او پشتيبانى و دوستى نمى‏باشد.

سوگند به آن خدائى كه مرا بحق برانگيخت هر كس با على مخالفت كند خداوند نعمتى را كه به او بخشيده تغيير مي دهد و پيش از آنكه وارد دوزخ شود چهره‏اش زشت و قبيح مى‏شود اخلاقش عوض مى‏شود اى پسر عباس در باره‏ى على شك و ترديدى نداشته باش زيرا كه شك درباره‏ى على كفر است و انسان را از ايمان بيرون مى‏آورد و سبب جاويدان بودن در دوزخ مى‏شود.

---

إرشاد القلوب إلى الصواب (للديلمي)، ج‏2، ص: 254

إرشاد القلوب / ترجمه رضايى، ج‏2، ص: 93

عَلِيٌّ نُورُ الْأَرَضِين

 وَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ قَالَ‏ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ(صلی الله علیه وآله وسلم) يَقُولُ إِنَّ لِلشَّمْسِ وَجْهَيْنِ وَجْهاً يُضِي‏ءُ لِأَهْلِ السَّمَاءِ وَ وَجْهاً يُضِي‏ءُ لِأَهْلِ الْأَرْضِ وَ عَلَى الْوَجْهَيْنِ كِتَابَةٌ ثُمَّ قَالَ أَ تَدْرُونَ مَا تِلْكَ الْكِتَابَةُ قُلْنَا اللَّهُ وَ رَسُولُهُ أَعْلَمُ قَالَ الْكِتَابَةُ الَّتِي تَلِي أَهْلَ السَّمَاءِ اللَّهُ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ‏ وَ أَمَّا الْكِتَابَةُ الَّتِي تَلِي أَهْلَ الْأَرْضِ عَلِيٌّ نُورُ الْأَرَضِين‏

ازعبد اللَّه مسعود روايت شده كه از رسول خدا(صلی الله علیه وآله وسلم) شنيدم ميفرمود براى خورشيد دو چهره است، با يك چهره اهل آسمان را نور مى‏دهد با چهره ديگر اهل زمين را و بر هر دو چهره‏ى خورشيد نوشته‏ايست بعد فرمود آيا ميدانيد آن نوشته چيست؟ عرض كرديم خدا و رسولش داناترند فرمود نوشته‏اى كه بطرف اهل آسمانست‏ «اللَّهُ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ» و اما نوشته‏اى كه بطرف اهل زمين است عَلِيٌّ نُورُالْأَرَضِين ‏است يعنى على نور زمينها است.

---

إرشاد القلوب إلى الصواب (للديلمي)، ج‏2، ص: 293

إرشاد القلوب / ترجمه رضايى، ج‏2، ص: 165

قاب قوسین و دو کوه عقیق

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ زَكَرِيَّا قَالَ حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُسْلِمٍ قَالَ حَدَّثَنِي الْمُفَضَّلُ بْنُ صَالِحٍ قَالَ حَدَّثَنِي جَابِرُ بْنُ يَزِيدَ قَالَ حَدَّثَنِي زَاذَانُ عَنْ سَلْمَانَ وَ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالا قَالَ رَسُولُ اللَّهِ(صلي الله عليه وآله وسلم)‏:

دَنَوْتُ مِنْ رَبِّي فَكُنْتُ مِنْهُ كَقَابِ‏ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنى‏ وَ كَلَّمَنِي بَيْنَ جَبَلَيِ الْعَقِيقِ ثُمَّ قَالَ يَا أَحْمَدُ إِنِّي خَلَقْتُكَ وَ عَلِيّاً مِنْ نُورِي وَ خَلَقْتُ هَذَيْنِ الْجَبَلَيْنِ مِنْ نُورِ وَجْهِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ(عليه السلام) فَوَ عِزَّتِي وَ جَلَالِي لَقَدْ خَلَقْتُهُمَا عَلَامَةً بَيْنَ خَلْقِي يُعْرَفُ بِهَا الْمُؤْمِنُونَ وَ لَقَدْ أَقْسَمْتُ بِعِزَّتِي عَلَى نَفْسِي أَنِّي حَرَّمْتُ النَّارَ عَلَى الْمُتَخَتِّمِ بِالْعَقِيقِ إِذَا تَوَلَّى عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ(عليه السلام).‏

...سلمان و ابن عباس هر دو روايت مي كنند كه رسول خدا(صلي الله عليه وآله وسلم) فرمودند:«زماني كه به آسمان ها سير كردم و به اندازۀ دو كمان يا كمتر ازآن به عرش نزديك شدم،خداوند در بين دو كوه عقيق با من صحبت كرد و فرمود: يا احمد! همانا تو و علي راازنورخودم آفريدم واين دو كوه عقيق راازنورصورت علي(عليه السلام)آفريدم،قسم به عزت وجلالم!اين دو كوه را نشانه اي براي مومنان آفريدم تا به آن شناخته شوند وقسم به جلالم!آتش جهنم را حرام كرده ام بر كسي كه انگشترعقيق در دست كند به شرطي كه علي بن ابي طالب(عليه السلام)را دوست داشته باشد.

---

مائة منقبة من مناقب أمير المؤمنين و الأئمة: ص: 169

غایه المرام:ج۱ص۳۱

فضایل علی (علیه السلام) ومحبین آن حضرت از لسان گهربار رسول اکرم(صلی الله علیه وآله وسلم)

وَ مِنْهُ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ أَنَّهُ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ(صلی الله علیه وآله وسلم)خَلَقَ اللَّهُ تَعَالَى مِنْ نُورِ وَجْهِ‏ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ(علیه السلام) سَبْعِينَ أَلْفَ مَلَكٍ يَسْتَغْفِرُونَ لَهُ وَ لِمُحِبِّيهِ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَة

و از انس بن مالك است گفت رسول خدا(صلی الله علیه وآله وسلم) فرموده كه خدا از نور چهره‏ى على(علیه السلام)هفتاد هزار فرشته آفريد كه تا روز قيامت براى على(علیه السلام) و دوستان ومحبّینش طلب آمرزش مي كنند.

---

إرشاد القلوب إلى الصواب (للديلمي) ج‏2، ص:۲۳۵/234

إرشاد القلوب / ترجمه رضايى، ج‏2، ص: 55

مناقب خوارزمی،ص۷۱

بحارالانوار،ج۳۹،ص۲۷۵

 

ثواب آنكه با سخنى برادر مؤمن خود را احترام كند

ثواب آنكه با سخنى برادر مؤمن خود را احترام كند

جعفربن ابراهيم گويد: امام صادق(عليه السّلام)روايت كرد كه رسول خدا(صلّى اللَّه عليه واله وسلّم)فرموده:هر كس برادر دينى خود را با سخنى محبّت‏ آميز گرامى دارد و دل پر اندوهش را آرامش بخشد تا زمانى كه در اين كار باشد همواره در زير سايه رحمت واسعه پروردگار خواهد بود.

ثواب الأعمال / ترجمه غفارى، ص: 332

آنچه خدا نيزدوست دارد،اين است:(على ولى اﷲ)

آنچه خدا نيزدوست دارد،اين است:(على ولى اﷲ)

روزى پيامبراكرم(صلّي الله عليه و آله وسلم)عقيقى را به اميرالمومنين علي(عليه السلام)داد و فرمود:علي جان اين را ببر وتنها يك سطر برآن بنويس:ﻻاله اﻻالله.اميرالمومنين علي(عليه السلام)نزد حكاك رفت وفرمود:برروى اين عقيق آنچه كه رسول خدا(صلّي اﷲعليه وآله وسلم)دوست مي دارد بنويس كه ﻻاله اﻻاﷲ است ونيزآنچه كه من دوست دارم بنويس محمدرسول اﷲ است.هنگامى كه اميرالمؤمنين انگشتررا نزد رسول خدا آورد،سه سطربرروى آن نوشته بود،پيامبراكرم(صلّي اﷲعليه وآله وسلم)فرمودند:به توگفتم فقط يك سطربرآن بنويس و تو سه سطرنوشته اى.حضرت امير(عليه السلام)عرض كرد:يا رسول اﷲ!به حق شما سوگند كه من او را مگربه آنچه كه شما دوست مى داشتيد،يعنىﻻاله اﻻالله وآنچه را خود دوست مى داشتم يعنى محمد رسول اﷲ امرنكردم  .

دراين هنگام جبرئيل امين فرود آمد وگفت:پروردگارباعزت مي فرمايد:توآنچه را دوست می داشتى،نوشتى:ﻻاله اﻻاﷲ وعلي آنچه را دوست مي داشت،نوشت:محمد رسول اﷲ و من نيزآنچه را دوست مى داشتم،نوشتم:علی ولی اﷲ.معناى اين امر چيست؟يعنی اراده خداوند اين است كه:جمله علي ولي اﷲ دنبال اين اسم بيايد،آرى اگر علي ولى اﷲ نبود،نامى از اسلام باقى نمي ماند

مشعل  هدايت/ ج  ۳ /ص  ١٤٥  و  ١٤٦. 

شفاى دست قطع شده

شفای دست قطع شده

  درتاريخ آمده است كه مردى نزد اميرالمؤمنين على(عليه السلام)شرفياب گرديده وعرض كرد: يااميرالمؤمنين مرا پاك كن كه دزدى كرده ام .حضرت اميرالمؤمنين علی(عليه السلام)فرمودند: شايد وارد محل دربسته ومحصورنگشته اى ، بنابراين مستحق حد نمى باشى وسپس سرش را از اوبرگردانيد،تا اوراه خود را پيش گيرد وبرود.دزد گفت:من وارد محل محصورگشته ام مرا پاك كن.حضرت فرمود:ممكن است مقداردزدى تو كم باشد وبه حد نصاب نرسد؟گفت: یاامیرالمومنین بیش از حد نصاب دزدى كرده ام،مرا پاك كن

حضرت فرمود:اينك سه باربه دزدى اعتراف كردى،نزديك بيا وسپس چهارانگشت وى راقطع كرد.پس ازآنكه حضرت اميرالمؤمنين(عليه السلام)دست دزد راقطع کرد،اوبه خانه اش بازگشت و درطول راه مى گفت:اميرالمؤمنين دست مراقطع كرد، او مردى است الهى و پيشواى  پرهيزكاران و جانشين پيامبر و مرتب ازآن حضرت تعريف مى كرد.امام حسن وامام حسين(عليهماالسلام)او را ديده و سخنانش را شنيدندوجريان وى را به حضرت اميرالمؤمنين علی(عليه السلام)گزارش نمودند،اميرالمؤمنين كسى را فرستاد وآن مردعرب را احضاركرد و فرمود:من دست تورا قطع كرده ام و تو ازمن تعريف مى كنى؟ مردعرب گفت:يااميرالمومنين تومرا ازگناه  پاك كرده وعشق تو درگوشت واستخوانهايم نفوذ كرده است،اگرمرا قطعه قطعه كنى بازهم محبت وعشق تو از دلم بيرون نمى رود.اميرالمؤمنين علی(عليه السلام)دست بريده او را از زمين  برداشت وبرسرجايش گذاشته ودعا نمود وازخداوند تبارك وتعالى خواست او را شفا دهد،ناگهان دست او خوب شد وبه صورت اول برگشت.

بريده دست من دست خدائی      بريده دست من اورنگ شاهى

بريده دست من استادجبريل       نكو  داننده  تنزيل  و  تاءويل     

آفتاب  وﻻيت/ص  ٣٦٨  و  ٣٦٩ /بحاراﻻنوار/  ٤١/ص ٢٠٢ /حديث  ١٥

                                                                                   

 

فضايل اميرالمومنين على(عليه السلام )

فضايل اميرالمومنين على(عليه السلام ) 

 رسول خدا(صلّی اﷲعليه وآله وسلم)فرمودند:انّ اﷲ جعلﻻءخی عليا فضائل ﻻتحصى كثرة فمن ذكرفضيلة من فضائله مقرا بها غفراﷲ  له ما  تقدم من ذنبه وما تاءخرومن كتب فضيلة من فضائله لم تزل الملائكة  تستغ فرله ما بقى  لذلك  المكتوب  رسم  و  من  استمع  الى  فضيلة من  فضائله غفراﷲ  ذنوبه التى اكتسبها باﻻستماع ومن نظرالى كتاب من فضائله غفراﷲ له ذنوبه التى اكتسبها بالنظر!

 خداوند براى برادرم على فضايلی  قرار داده كه از شمارش بيرون  است،هركس يكی از  فضايل او را بيان  كند و به آن معترف شود خداوند گناهان گذشته و آينده اش را می بخشد وهر كس فضيلتی از فضايل وى را بنويسد، تا وقتى كه از آن نوشته اثرى باقی است، فرشته ها برايش طلب آمرزش مى كنند وهر كس به فضايل على گوش سپارد خداوند گناهانى را كه به وسيله گوش مرتكب شده است مى بخشد،هركس به نوشته اى كه درآن فضيلت علی آمده است نگاه كند،گناهانى كه به وسيله چشم انجام داده است مورد آمرزش قرارخواهد گرفت. بيان ونوشتن فضايل حضرت اميرالمؤمنين(عليه السلام)امرآسان وممكنى نيست ويك ازهزارآن را نمى توان درپيمان بيا ن ريخت:

 جايى  كه  همچو  سيمرغ  جبريل  پر  بريزد     در  پيش  آن  چه  باشد  پرواز  يك  كبوتر

مناقب  خوارزمى / ص  ١٩ 

سخن كوتاهى از امام حسن (عليه السلام) درمورد محبت و دوستی

 سخن كوتاهى از امام حسن (عليه السلام) درمورد محبت و دوستی

امام حسن(عليه السّلام‏)می فرمایند:

خويشاوند كسى است كه محبّت او را نزديك كرده گرچه نسب او دور باشد و بيگانه كسى است كه از دوستى به دور است گرچه نسبش نزديك باشد؛ چيزى از دست به تن نزديكتر نيست در حالى كه همين دست اگر بشكند و فاسد گردد آن را مى‏برند و داغ مى‏كنند.

 تحف العقول / ترجمه حسن زاده/ 405    

 

گفتار امام صادق عليه السّلام در وصف محبّت به اهل بيت و تعريف توحيد و ايمان و كفر و فسق‏

گفتار امام صادق عليه السّلام در وصف محبّت به اهل بيت و تعريف توحيد و ايمان و كفر و فسق‏

 مردى خدمت امام صادق(عليه السّلام) رسيد. امام پرسيد: اين مرد از چه كسانى است؟

آن مرد خود آماده پاسخ گشت و عرض كرد: از دلباختگان و دوستداران شما.

پس امام صادق(عليه السّلام) به او فرمود: خداوند بنده‏اى را دوست ندارد تا او را به خود راه دهد و او را به خود راه ندهد تا اينكه بهشت را بر او واجب نمايد.

سپس به او فرمود: تو از كدام دوستان مايى؟ آن مرد سكوت نمود و مردى به نام سدير عرض كرد: يا ابن رسول اللَّه! مگر دوستان شما چند گونه‏اند؟ فرمود:

سه گروهند: گروهى كه ما را در ظاهر دوست دارند ولى در باطن دوستمان ندارند و گروهى كه ما را در باطن دوست دارند ولى در ظاهر اظهار دوستى نمى‏كنند و گروهى كه هم در ظاهر دوست دارند و هم در باطن. و اينان دوستان درجه يك ما هستند، اينان آب زلال و گوارا نوشيدند و به تأويل قرآن پى بردند و از فصل خطاب و سبب اسباب اطلاع حاصل كردند. و اينان گروه طراز اول هستند، فقر و نيازمندى و بلاهاى گوناگون سريعتر از تاختن اسب بر سر ايشان بتازد، سختى و تنگدستى آنان را فراگيرد و لرزان شوند و دچار فتنه گردند و زخمى و به خون خود غلطان در هر سرزمين دورى پراكنده شوند. به بركت وجود آنان خداوند بيمار را شفا دهد و فقير را توانگر كند و به بركت آنان شما يارى شويد و باران بر شما ببارد و روزى نصيبتان گردد، آنان از نظر تعداد كم هستند،ولى به منزلت و اهميّت نزد خدا، بزرگ باشند. گروه دوم كه مرتبه پايين‏اند، ما را در عيان دوست دارند و شيوه پادشاهان را در پيش گرفته‏اند. زبانشان با ماست و شمشيرشان بر عليه ماست. گروه سوم كه مرتبه ميانه به شمار مى‏آيند، ما را در باطن دوست دارند ولى در ظاهر اظهار دوستى نمى‏نمايند. به جان خودم سوگند! اگر ما را (صادقانه) در باطن دوست مى‏داشتند بدون اينكه آن را آشكار اظهار نمايند، در شمار روزه داران روز و نمازگزاران شب بودند و اثر عبادت را در رخسارشان مى‏ديدى و آنان اهل مسالمت و فرمانبردارى‏اند.

آن مرد عرض كرد: (با اين توضيحات‏) من در شمار دوستداران شما در عيان و نهان هستم. امام صادق(عليه السّلام) فرمود: دوستداران ما كه هم در نهان ما را دوست دارند و هم در عيان ويژگيهايى دارند كه به وسيله آنها شناسايى مى‏شوند. آن مرد عرض كرد: آن نشانه‏ها چيست؟ امام(عليه السّلام) فرمود: چند نشانه است: نخست آن كه يكتاپرستى را به خوبى فهميده‏اند و به دانش يكتاپرستى به طور كامل دست يافته‏اند و پس از آن به ذات و صفات او ايمان دارند، سپس حدود ايمان و حقايق و شروط و تأويل آن را به دست آورده‏اند. سدير عرض كرد: يا ابن رسول اللَّه! پيش از اين من چنين توصيفى در باره ايمان از شما نشنيده بودم!؟ امام صادق(عليه السّلام) فرمود: آرى، اى سدير! پرسشگر را نرسد كه بپرسد (حقيقت‏) ايمان چيست، تا نداند ايمان به كيست؟

سدير عرض كرد: يا بن رسول اللَّه! اگر امكان دارد در اين خصوص توضيحى بفرماييد. امام صادق(عليه السّلام) فرمود: هر كه پندارد خدا را با وهم و خيال دلها مى‏شناسد، مشرك است. و هر كه پندارد خدا را به نام بدون معنى پرستش مى‏نمايد به بى‏اساس بودن سخن خود اعتراف كرده است؛ زيرا صرف نام، حادث است و هر كه پندارد نام و معنى را با هم مى‏پرستد، همانا براى خدا شريكى قرار داده است. و هر كه پندارد (معنى را) به صفت مى‏پرستد نه به ادراك، به طور قطع حواله بر ناديده كرده است. و هر كه پندارد صفت و موصوف را با هم مى‏پرستد، يكتاپرستى را ابطال نموده است؛ زيرا صفت غير از موصوف است. و هر كه پندارد موصوف را به صفت اضافه مى‏كند، همانا بزرگ را كوچك نموده است و هيچ يك از اينها نتوانسته‏اند آن طور كه در خور است خدا را شناسايى نمايند.

عرض شد: پس راه يكتاپرستى چگونه است؟ امام(عليه السّلام) فرمود: در اين خصوص بحث امكان پذير است و زمينه رهجويى فراهم؛ به راستى، چيزى كه آشكار است نخست خودش را شناسند و سپس صفاتش را ولى آنچه غائب است نخست صفاتش را شناسند و سپس خود او را. عرض شد: چگونه وجود حاضر را پيش از صفاتش بشناسيم؟ فرمود: او را مى‏شناسى و دانش آن را مى‏دانى و خودت را نيز در پرتو او مى‏شناسى و خود را توسّط خود و از جانب خود نمى‏شناسى و مى‏دانى كه همانا هر چه در اوست از براى او و مختص به خود اوست.

همان طور كه برادران يوسف به او گفتند: «آيا تو خود يوسفى؟ گفت: آرى، من يوسفم و اين برادر (تنى‏) من است». (سوره يوسف، آيه 90) پس يوسف را به خود او شناختند نه به وسيله ديگرى و از جانب خود و به وهم و خيال دل خود او را نساختند. آيا سخن خداوند را ملاحظه نكرده‏اى كه مى‏فرمايد: «شما را نرسد كه درخت آن را برويانيد». (سوره نمل، آيه 60)مى‏فرمايد: شما حقّ نداريد از پيش خود امامى (انتخاب و) نصب نماييد و او را به هواى نفس و خواست خود بر حقّ بخوانيد. آنگاه امام صادق عليه السّلام در ادامه فرمود: سه كس‏اند كه در قيامت خدا با آنها سخن نگويد و به آنان نگاهى نياندازد و از پليدى پاكشان نسازد و براى آنان عذابى است دردناك. هر كه درختى را بروياند كه خداوند آن را نرويانده، يعنى امامى را انتخاب نمايند كه خدا وى را انتخاب و نصب ننموده است يا امامى را كه خدا انتخاب و نصب كرده است انكار نمايد و كسى كه گمان كند كه اين دو كس را در اسلام سهمى است، در حالى كه خدا فرموده است: «و پروردگار تو هر چه بخواهد مى‏آفريند و برمى‏گزيند و آنان اختيارى ندارند». (سوره قصص ، آيه 69).

تحف العقول / ترجمه حسن زاده/587    

 

گزیده ای از بیانات حاج اسماعیل دولابی(ره)

عارف واصل حاج میرزا محمد اسماعیل دولابی(ره)

یک ذره محبت علی (علیه السلام)اگر به قلبتان بیفتد شما را دگرگون می کند وبهترین وسیله ی نجات شماست .

مقبول واقع شدن اعمال منوط به محبت است.اگر نماز بدون محبت بخوانی،ملائکه آن را بو می کنند و چون عطر محبت علی ندارد آن را بر می گردانند و اجازه نمی دهندبالا برود. اما اگرمحبت همراه نماز باشد،ملائکه هفت آسمان،که آسمان به آسمان عمل را رسیدگی می کنند،آن را به بالا می فرستند.

انسان اگر محبتش را در راه محبین خدا اعمال کند به نتیجه می رسد.محبت آدمی را قربانی می کند،می کشد وشهید می کند.شهید محبت سروصدایی ندارد.کسی شمشیری نمی بیند،صدایی نمی شنود.

یک ذره از محبت اهل بیت (علیهم السلام) از همه ریاضتها وذکر گفتن ها وعبادت کردنها بالا تر است.بامحبت ودوستی ،همه کار می توان کرد وبا دشمنی،هیچ کار نمی توان کرد.

 بیایید یک شب،خدا را با دلمان مهمان کنیم.هر جاکه محبت باشدخدا وپیامبر وائمه اطهار       (علیهم السلام)آنجا هستند.

کتاب طوبای محبت

مباهات اسرافيل و جبرائيل به دوستى على (عليه السلام‏)

مباهات اسرافيل و جبرائيل به دوستى على (عليه السلام‏)

ابوذر گفت شنيدم كه رسول خدا فرمود: كه اسرافيل بر جبرئيل افتخار و مباهات مي كرد جبرئيل پرسيد چرا تو از من بهترى؟ گفت من صاحب هشت فرشته‏اى هستم كه عرش خدا را حمل ميكنند من صاحب نفخه‏ى صورم، من نزديكترين فرشتگان به خداى عز و جل هستم سپس جبرئيل گفت من از تو بهترم اسرافيل پرسيد بچه دليل؟ گفت زيرا كه من امين خدايم در وحى، من رسول خدايم بسوى پيامبران من صاحب خسوف و كسوف باشم، خداوند هيچ امتى را نابود نكرد مگر بدست تواناى من.

مرافعه را به خداى عز و جل عرض كردند خطاب رسيد شما ساكت باشيد به عزت و جلالم من كسى را آفريدم كه از هر دوى شما برتر است عرض كردند پروردگارا آيا آفريده‏اى كسى را كه از ما بهتر باشد! و حال اينكه ما از نور خداى عز و جل آفريده‏شده‏ايم خداى تبارك و تعالى فرمود آرى اشاره كرد بسوى قدرت كه پرده بردار پرده برداشته شد ناگاه ديدند بر ساق عرش طرف راست نوشته شد

لا اله الا اللَّه، محمّد رسول اللَّه، على و فاطمه و الحسن و الحسين (عليهم السّلام‏) دوستان خدا.

جبرئيل عرض كرد پروردگارا همانا من خواهش مى‏كنم بحق اينها كه مرا خادم اينان قرار دهى خداى تبارك و تعالى فرمود: انجام دادم پس جبرئيل از اهل بيت است و او خادم ماست.

إرشاد القلوب / ترجمه رضايى/ج‏2 /369