مَن جَاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ خَيرٌْ مِّنهَْا وَ هُم مِّن فَزَعٍ يَوْمَئذٍ ءَامِنُونَ وَ مَن جَاءَ بِالسَّيِّئَةِ فَكُبَّتْ وُجُوهُهُمْ فىِ النَّار(۱)

« کسي که کاري نيکو کند، براي او پاداشي بهتر از آن باشد و آنها از وحشت آن روز در امانند و آنکه کاري زشت کند، واژگون در آتش افتد.»

حضرت ابا جعفرامام  محمدباقر(علیه السلام)مي فرمايد:

ابوعبدالله جدلي نزد اميرالمؤمنين(علیه السلام)رفت و امام به او فرمود :

يا اباعبدالله، آيا از تفسير من جاء بالحسنه... آگاهت نکنم.

گفت: آري، فداي شما گردم.

فرمود: حسنه ، حب ما اهل بيت است، و سيئه ،  بغض ما. سپس تمام آيه را تلاوت کرد. (۲)

(۱)سوره نمل، آيه 89.
(۲)طبرسي، فضل بن حسن، مجمع البيان، در تفسير آيه مذکور.